|
| .:
Treść :. |
ODBIÓR MOWY DŹWIĘKOWEJ
Słuch ma szczególne znaczenie dla odbioru mowy dźwiękowej. Warunkiem odbioru
wymawianych słów czy ich bardziej złożonych jednostek jest posiadanie dobrego słuchu.
Słuch ma szczególne znaczenie w rozwoju mowy. Dziecko uczy się mowy głównie dzięki
naśladowaniu innych osób, słysząc jak one wymawiają poszczególne głoski, słowa itp.
Dziecko niesłyszące odbiera bodźce wzrokowe, słuchowe, węchowe i dotykowe, lecz nie
łączy ich z nazwą i często nie rozumie ich znaczenia przyczynowo-skutkowego.
Brak jednego z najważniejszych receptorów upośledza u niego operacje myślowe,
klasyfikacji i uogólniania. Nie kojarzy ono także symbolu dźwiękowego z pojęciem.
Wykorzystywanie zmysłu wzroku przez niesłyszących jest bardzo cenne, gdyż może ono
w wielu wypadkach zastąpić zmysł słuchu. Wzrok działa zwykle bardziej precyzyjnie
u głuchych niż u słyszących, dzięki wprawie w koncentrowaniu uwagi.
Głuchota wpływa destruktywnie na rozwój psychiczny jednostki. Zaburzenia słuchu
wpływają bowiem ujemnie na przyswajanie jeżyka słów, co w następstwie prowadzi
do zubożenia zakresu przyswajanych informacji, co utrudnia kontakty interpersonalne.
Jednakże przy starannej rehabilitacji jednostki można uzyskać pozytywne rezultaty
w przygotowaniu zawodowym, a przez to korzystne warunki do realizowania przyszłych
zadań życiowych w środowisku ludzi słyszących.
METODY POROZUMIEWANIA SIĘ
Poniżej przedstawiona została charakterystyka niektórych metod porozumiewania się osób głuchych i komunikacji z nimi.
Metoda migowa - ideograficzna tworzyła się od początków opieki nad głuchymi. Polega na porozumiewaniu się głuchych z głuchymi, przy pomocy umownych znaków migowych określających dane pojęcie (osoby, rzeczy, zjawiska, czynności itp.). Jej cechą jest specyficzna struktura gramatyczna bez zakończeń fleksyjnych. Dzisiaj w systemie językowo-migowym, stosuje się porozumiewanie językiem migowym, uzupełniając końcówki fleksyjne znakami daktylograficznymi (palcówka).
Daktylografia - mowa palcowa. Została wprowadzona do nauczania głuchych przez mnicha hiszpańskiego Pedra de Ponce w XIV wieku. Przejął on prawdopodobnie tę formę porozumiewania się z klasztorów o zaostrzonym rygorze, zakazującym zakonnikom ustnej konwersacji. Daktylografia to forma porozumiewania się oparta na odpowiednich układach palców jednej lub obydwu dłoni. Każdej literze lub liczbie odpowiada określony znak daktylograficzny. Daktylografia przestrzega reguł gramatycznych.
Schemat polskiego alfabetu palcowego.
Kliknij, aby powiększyć
Schemat międzynarodowego alfabetu palcowego zatwierdzonego
przez Światową Federację Głuchych.
Kliknij, aby powiększyć
Fonogesty - są to umowne ruchy jednej lub drugiej dłoni, wykonywane na wysokości twarzy osoby mówiącej. Fonogesty uzupełniają niewidoczne ruchy artykulacyjne. Nie zastępują one mówienia, ale pomagają w mówieniu i w odczytywaniu mowy z ust nadawcy.
Mowa kombinowana - składa się na nią stosowanie w procesie porozumiewania się: mowy ustnej w formie graficznej lub dźwiękowej, alfabetu palcowego i znaków migowych.
Metoda totalnej komunikacji - uwzględnia również wszelkie drogi porozumiewania się , a więc drogę migową, daktylografię i mowę ustną.
Metoda ustna - oralna, opracowana szczegółowo w XII wieku przez J.K. Ammana. Wykorzystuje ona różne drogi kontaktu z uczniem prowadząc do opanowania przez niego mowy ustnej.
Źródło:
J. Sowa, Pedagogika specjalna w zarysie
Praca zbiorowa pod red. W.Dykcika, Pedagogika specjalna |
|
